Kościół parafialny

został wzniesiony w 1530r. na miejscu kaplicy, która w tym miejscu była zbudowana w 1508r, a został powiększony w 1668r., a przebudowany w latach 1703 - 1707 w stylu barokowym. Jednonawowy, murowany z kamienia, o wnętrzu nakrytym sklepieniem kolebkowym, z polichromią o motywach ludowych. Wyposażenie wnętrza barokowe: ołtarz główny, ambona, chrzcielnica, prospekt organowy, drewniane epitafium z XVIIIw. Wobec postępującego procesu niszczenia drewnianego układu konstrukcyjnego empor i więźby dachowej, w latach 1966 - 1967 wprowadzono do wnętrza nową konstrukcję, a zdemontowano malowidła ze stropu i balustrady empor pochodzące z 1714r., a zabezpieczone w składnicy muzealnej.


wnętrze kościoła przed demontażem empor i stropowych malowideł - pocztówka ze zbiorów autora

Obecnie jest to budowla murowana, jednonawowa, z niewyodrębnionym architektonicznie, zamkniętym trójbocznie prezbiterium. Od wschodu przylega do kościoła zakrystia, a od zachodu czworoboczna wieża, na której znajduje się zegar słoneczny z 1727r. z kartuszem herbowym, oraz zegar mechaniczny z końca XIXw. (najprawdopodobniej z 1862r.),a wykonał go G.Henkel. Zwraca uwagę wyposażenie wnętrza pochodzące z XVIIIw., oraz szereg płyt nagrobnych z XVII i XVIIIw. Do znaczniejszych nagrobków zaliczyć należy całopostaciowy D.Otkrzyca (niem. Uchtritza +1693r.).


budynek kościoła i okoliczne domostwa - widokówka z końca XIX w.

W czasach, kiedy władze austriackie zabraniały wiernym na Śląsku uczęszczać do zborów protestanckich (tj. w latach 1654 - 1744) wtedy to giebułtowski kościół służył ewangelikom, którzy licznie ze śląskich terenów przybywali. Odprawiano w nim nabożeństwa protestanckie, a był to tzw. kościół graniczny, stał on bowiem już za rzeką Łużycą, a więc na terenie ówczesnej Saksonii.

Znane są nazwiska kilku pastorów, i tak:
19 listopada 1772r. zmarł tutejszy pastor Gotfryd Zindler, który miał 81 lat.
od 1772r. jego następcą został pastor Fryderyk Gotthold Wehner,
od 1854 - pastorem był Zürn,
od 1904 - pastorem był Biewald,
od 1926 - pastorem był Butenhoff.


zegar słoneczny z herbem rodziny von Üchtritz

Po 1945r. kościół w Giebułtowie otrzymał wezwanie Św. Michała Archanioła, natomiast od 1965r. stał się samodzielną placówką duszpasterską. Najpierw wikariuszem kooperatorem w Mirsku, ze specjalnym poleceniem zajęcia się duszpasterstwem w Giebułtowie został wyznaczony Ks. Józef Weligała. Parafia została zatwierdzona przez władze państwowe w 1972r. We wrześniu 1973r. administratorem parafii został mianowany Ks. Dominik Mazan. Nowy administrator zakupił dom w pobliżu kościoła, w którym urządzono plebanię.

Od czerwca 1981r proboszczem był Ks. Władysław Smoter,
od czerwca 1991r. - Ks. Eugeniusz Skórski,
od lutego 1994r. - Ks. Ryszard Sokołowski,
od kwietnia 2004r. - Ks. Werner Macha


pałac w Giebułtowie w czasach świetności - pocztówka ze zbiorów autora

Pałac Giebułtowski

został wzniesiony w latach 1654-1655 przez Christopfa (Krzysztofa) von Üchtritza. W niedługim czasie (1661-1665) został przebudowany i nadano mu bardziej reprezentacyjny wygląd rezydencji pałacowej. Rok na portalu 1760r. to data kolejnej dużej przebudowy zamku. Pod koniec XIX w. ówcześni właściciele pałacu, rodzina Fuga, ponownie przebudowują pałac, a na początku XX w., przy okazji wykonywanych prac restauracyjnych, pałac uzyskał klasycystyczny trójkątny szczyt i dwuspadowy dach.


pałac w Giebułtowie w latach 30-tych XXw. - fotografia ze zbiorów autora

Pomieszczenia reprezentacyjne umiejscowiono na parterze i piętrze, prowadziły do nich zdobione sztukateriami korytarze. Salę balową i sypialnie ulokowano na piętrze. Obok pałacu zorganizowano park i ogród, które oddzieliły go od części folwarcznej. Portal pałacu przyozdobiono herbami rodów von Üchtritz i von Metzrad, a pałacowy podwórzec szerokim tarasem i basztami stylizowanymi na średniowieczne.


kartusz herbowy z godłami rodzin von Uchtritz i von Metzrad


w ostatnim czasie kartusz herbowy został skradziony

Pałac to masywna dwukondygnacyjna budowla. W środkowym ryzalicie fasady znajduje się główne wejście do budynku oflankowane portalem z pilastrami podtrzymującymi trójkątny naczółek z gierowanym gzymsem. We środku pałacu zachował się częściowo podział wnętrz oraz sklepienia kolebkowe z lunetami w kilku pomieszczeniach. Pałac przykryto mansardowym dachem z lukarnami doświetlającymi poddasze. Elewacje ozdobiono gzymsem międzykondygnacyjnym i pilastrami. Okna wyposażono w prostokątne opaski.


fot. Marek Wojciechowski (grudzień 2006)

Obecnie budynek przeszedł w ręce prywatne i odżyła nadzieja na odrestaurowanie tej pięknej rezydencji.